اومدم ازش بنویسم ولی ترجیح دادم تا ابد تموم حسام ی راز بمونه ، ی راز سربه مهر بین خودم و خودش. به نظر من هر ادمی باید ی راز بزرگ تو زندگیش داشته باشه ، ی راز که به هیچ کس نگفته باشدش. به نظر من آدما با رازاشون بزرگ میشن ، رشد میکنند ، قد میکشن. هر چی آدما رازای بیشتر داشته باشن بزرگ ترن ، فهمیده تر ، با تجربه تر. دلم میخواد از این به بعد تموم این رابطه بشه راز ، یه راز بزرگ که تا اخر عمر توی س

باید قرارای خوب خوب بذارم باهاش ، مثلا اینکه مسابقه ی کتاب خوانی بذاریم باهم ، کتابمون و بخش بخش کنیم و هر شب قرار بر چند صفحه مطالعه بذاریم. یا اینکه قرار بذاریم هر ماه حداقل دوتا فیلم و یه تئاتر ببینیم و انقدر تنبلی نکنیم وقتی پیش همیم و همه چی و به توی بغل هم بودن ترجیح ندیم. باید قراری خوب تری بذاریم مثلا اینکه آهنگ فرانسوی باهم حفظ کنیم و کیف کنیم از همخوانی با خواننده وقتی که دوتایی داریم